Geschiedenis

 

In de loop van de negentiger jaren van de vorige eeuw ontstond, mede als gevolg van een grotere invloed van consumentenorganisaties en een ruimere woningmarkt, meer aandacht voor kwaliteit.

 

Verschillende organisaties hebben daartoe eisenpakketten ontwikkeld, waaraan nieuwbouwwoningen zouden moeten voldoen:

  • het Handboek voor Toegankelijkheid (van Chronisch zieken en Gehandicaptenraad);
  • de VAC-Kwaliteitswijzer (van Stichting VACpunt Wonen);
  • het Seniorenlabel van de gezamenlijke ouderenbonden (ANBO, PCOB en Unie KBO);
  • het Politiekeurmerk Veilig Wonen van Centrum voor Criminaliteitsbestrijding en Veiligheid (CCV).

     

Na het beëindigen van de experimentperiode van het Seniorenlabel zijn al deze verschillende eisenpakketten samengevoegd tot één algemeen WoonKeur voor nieuwbouwwoningen.

In opdracht van de Stuurgroep Experimenten Volkshuisvesting (SEV; huidige naam: Platform 31) en in samenwerking met diverse organisaties resulteerde dit in het jaar 2000 tot de presentatie van het Inspectiecertificaat WoonKeur.

 

Na de introductie van het Inspectiecertificaat WoonKeur kwam vrij snel het verzoek om ook een eisenpakket te ontwikkelen voor het verbeteren van bestaande woningen.

In de jaren negentig van de vorige eeuw was hiervoor al een zogenoemd ‘Oppluspakket’ ontwikkeld. Dit kwam toen voort uit de wens om de bestaande woningvoorraad geschikt te maken voor het groeiend aantal ouderen in de samenleving.

 

In opdracht van onder andere het toenmalige ministerie van VROM is in samenwerking met diverse organisaties het eisenpakket WoonKeur Bestaande Bouw verder ontwikkeld. WoonKeur Bestaande Bouw is gepresenteerd in het jaar 2006.

 

Vanaf september 2015 zijn de twee Handboeken, voor WoonKeur Nieuwbouw en voor WoonKeur Bestaande woningen, samengevoegd in één nieuw Handboek WoonKeur 2015.